A- A A+
Παρασκευή, 15/04/2016

ΗΠΑ: Προγράμματα σπουδών για φοιτητές με δεπ-υ

Κατηγορίες: Ειδήσεις από τον Κόσμο

ΗΠΑ: Προγράμματα σπουδών για φοιτητές με δεπ-υ

Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία των Κέντρων ελέγχου και πρόληψης ασθενειών (Centers for Disease Control and Prevention) στις ΗΠΑ, περίπου 11% των παιδιών μεταξύ 4 και 17 ετών διαγνώστηκαν με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητας (Attention-Deficit Hyperactivity Disorder, ADHD) το 2011, 42% πάνω σε σχέση με το 2003.

Δεδομένου ότι το συγκεκριμένο οικογενές συνδρομο  αναγνωρίζεται ως η πιο συνηθισμένη διαταραχή ψυχικής υγείας στη χώρα, πολλά αμερικάνικα κολλέγια και πανεπιστήμια φρόντισαν να δημιουργήσουν ειδικά προγράμματα για να καθησυχάσουν τους υποψήφιους ή νυν σπουδαστές τους με ADHD πως δεν θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα, εξαίτιας του, κατά τη διάρκεια των σπουδών τους.

Για παράδειγμα, αρκετά κολλέγια όρισαν βοηθούς για να υποστηρίζουν τους σπουδαστές με ADHD στις παραδόσεις των μαθημάτων, έβαλαν ειδική γραμμή τηλεφωνικής υποστήριξης,  δημιούργησαν χώρους για να έχουν ησυχία στη μελέτη τους και πρόσθεσαν εξεταστικές περιόδους.

Ανάλογα με την πολιτική του κάθε κολλεγίου, κάποιες από τις επιπλέον υπηρεσίες , χρεώνονται, κάποιες άλλες όχι.

Στο πρόγραμμα "Περισσότερο από Πρόσβαση" (Beyond Access) του Κολλεγίου του Connecticut, ένας εκπαιδευμένος εισηγητής αντιστοιχεί σε συγκεκριμένο αριθμό σπουδαστών με ADHD και θέτει τους στόχους της ακαδημαϊκής χρονιάς μαζί τους.

Οι σπουδαστές μπορουν να συναντούν τον εισηγητή από μία μεχρι 3 ώρες την εβδομάδα, δίνοντας 1800 ως 3000 δολάρια το εξάμηνο.

Ο ένας από τους συγγραφείς του βιβλίου "The Essential Six-A Parent’s Guide: How to Pave the Road to Self-Advocacy for College Students With Learning Differences" σημείωνει ότι οι σπουδαστές με ADHD συχνά αντιμετωπίζουν προκατάληψη.

"Τους αποκαλούν αναβλητικούς ή τεμπεληδες, κάτι που επηρεάζει την αυτοπεποίθησή τους. Η κοινή γνώμη οφείλει να καταλάβει ότι δεν πρόκειται για θέμα προσωπικότητας. Οι δυσκολίες στη μάθηση έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι έχουν σχέση με την εγκεφαλική λειτουργία."

Το Πανεπιστήμιο Hofstra δημιούργησε το πρόγραμμα για ακαδημαϊκές ικανότητες εκμάθησης, ένα προγραμμα κατανόησης που δίνει στους φοιτητές, έναν εκπαιδευτικό συμβουλο για όλη τη διάρκεια της φοίτησης τους εκεί, με κόστος 12500 δολάρια.

Η  Julie Yindra υπεύθυνη των εκπαιδευτικών υπηρεσιών του προγράμματος προς τους φοιτητές σημειώνει τη θετική λειτουργία του.

Το δείχνει άλλωστε και η υψηλή αναλογία πρωτοετών σε σχέση με δευτεροετείς τα τελευταία χρόνια. 80 με 90% των φοιτητών που έχουν καλή βαθμολογία στο τέλος της πρώτης χρονιάς φοίτησης,  επιστρέφουν για το δεύτερο χρόνο.

Επίσης, ο ρυθμός αποφοίτησης των εγγεγραμμένων στα προγράμματα είναι ανάλογος εκείνου των φοιτητών χωρίς ADHD.

Τα περισσότερα κολλέγια πριν την εγγραφή νέων σπουδαστών με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες, ζητούν σίγουρα τη διάγνωση ενός ιατρού και ενός ψυχολόγου.

Η απλή επιστολή δεν αρκεί.

"Πρεπει να ξέρουμε περισσότερα για το πώς λαμβάνουν πληροφορίες, π.χ. αν έχουν χαμηλό επίπεδο κατανόησης ή μειωμένη ικανότητα μνήμης."

Το πιο αποδεκτό δικαιολογητικό είναι ένα εξατομικευμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, μία γραπτή βεβαίωση ουσιαστικά για ένα πρόγραμμα ειδικά σχεδιασμένο να καλύπτει τις συγκεκριμένες ανάγκες του παιδιού.

Οι υπεύθυνοι για τους σπουδαστές με αναπηρίες οφείλουν να ξέρουν σε ποιο βαθμό θα αφήνουν τους γονείς να συμμετέχουν στις εκπαιδευτικές αποφάσεις των ενήλικων παιδιών τους.

Κάποιοι σπουδαστές ζητούν τον έλεγχο των γονιών, κάποιοι άλλοι θέλουν την ανεξαρτησία τους.

Από την άλλη πλευρά, πολλοί γονείς χρησιμοποιούν ως μόνιμη δικαιολογία για τη συνεχιζόμενη παρέμβασή τους, την ειδική δυσκολία που έχουν τα παιδιά τους.

Στην πρωτοβάθμια και δευτεροβαθμια εκπαιδευση, η δικαιολογία στέκει.

Μετά όμως, ο αυξημένος έλεγχος τους δεν μπορεί να συνεχιστεί και στο κολλέγιο, καθώς εκεί το ίδιο το παιδί πρέπει να μάθει να αποφασίζει μόνο του, χωρίς τη βοήθειά τους.

Για αυτό το λόγο, γίνονται συναντήσεις με γονείς για να είναι ξεκάθαρό πόσο και που μπορούν να εμπλέκονται και για να πειστούν να αφήνουν ελεύθερα τα παιδιά τους, να αποφασίζουν για τους εαυτούς τους.

Φοιτητές, άνω των 18 συνήθως υπογράφουν μία βεβαίωση, επιτρέποντας την πρόσβαση των γονιών τους στο κολλέγιο ή στο πανεπιστήμιο και το δικαίωμα να ενεργούν σε συγκεκριμένες περιπτώσεις για λογαριασμό τους.

Αν δεν υπογράψουν (αρκετοί το κάνουν για να γλυτώσουν από τις παρεμβάσεις των γονιών τους), τότε αναλαμβάνουν την ευθύνη της συμπλήρωσης αιτήσεων και  των τηλεφωνικών υπενθυμίσεων.

Ο Jack Janik ήταν προβληματισμένος για την επιλογή κολλεγίου, αλλά στο τέλος επιλέχθηκε από το  Πανεπιστήμιο Bradley στο Illinois, για να ξεκινήσει σπουδες σε μία κατεύθυνση σχετική με την ψυχαγωγία και τη μουσική βιομηχανία.

"Νιώθω ότι ήταν μια συνειδητή απόφαση που βασίστηκε στις δικές μου ανάγκες και τώρα είμαι έτοιμος να ξεκινήσω."

Η μητέρα του Jack, προετοιμάζεται για όσα ακολουθήσουν τους επόμενους μήνες.

"Ειμαι σίγουρη ότι θα είναι μαζί με κάποιον που θα τον έχει στο νου του κάθε μέρα, καθώς και με άλλους που θα τους μιλήσει, αν χρειαστεί βοήθεια. Θα είμαι σε επικοινωνία μαζί του αλλά δεν θα μιλήσω με κανέναν από τους καθηγητές του. Ο ίδιος θα έχει την ευθύνη να το κάνει."

 

 

 

ελεύθερη μετάφραση αποσπασμάτων άρθρου της Anne Easton στο New York Observer

Αφήστε σχόλιο

Παρακαλούμε συνδεθείτε για να αφήσετε σχόλιο.